ترس از تنها شدن و طرد شدن در روابط عاطفی نزدیک یکی از اضطراب های افراد چه در کودکی و چه در بزرگسالی در روابط زوجی و روابط عاطفی است. این ترس می تواند به شکل ترس از تنها شدن، مورد خیانت قرار گرفتن از سمت شریک زندگی، ترس از فوت شدن و یا بیماری عزیزان خود را نمایان سازد.
همانند بقیه ترس ها، ترس از رها شدگی افراد را می تواند به شدت درگیر کند و زندگی آنان را فلج سازد؛ علاوه بر آن می تواند افراد را در روابط ناسالم گیر بیندازد مانند فردی که از ترس طرد شدن از سمت همسرش سرویس زیادی به وی می دهد یا مادری که دائماً چک می کند که حال عزیزانش خوب است و سالم هستند.
از آنجا که ترس از دست دادن نزدیکان در این افراد خیلی شدید است، آنها سعی می کنند با رفتارهایی به جبران مافات دست بزنند. این رفتارها اگر چه ظاهراً مشکل را حل می کنند اما ترس از رها شدگی کماکان پابرجا می ماند. رفتارهای جبرانی این ترس شامل وابستگی شدید به همسر یا عزیزان، حسادت و تملک گرایی، انتقادگری زیاد، کناره گیری، بی اعتنایی و کنترل گری.( البته بررسی دقیق این موارد نیاز به مراجعه به روان شناس متخصص دارد).
علت ترس از طرد شدن چیست؟
مانند بسیاری از ترس ها، این ترس نیز ریشه در کودکی و ارتباط با مراقبان کودک دارد. ثبات و پیش بینی پذیری رفتار والدین احساس امنیت را به کودک منتقل می کند. طلاق والدین می تواند یکی از ناگوارترین و اصلی ترین واقعه ی بیرونی برای القا این اضطراب به کودک باشد. اما به طور دقیق تر بی ثباتی در رفتار والدین احساس ناامنی و اضطراب به کودک می دهد. گاهی حرف هایی که در دعواهای والدین یا عصبانیت آن ها با محتوای ترک زندگی یا خانواده و منزل زده می شود این ترس را در کودک نهادینه می کند که روزی والدینش یا عزیرانش وی را طرد خواهند کرد و تنها خواهند گذاشت. بدرفتاری های شدید والدین و جدا شدن و دوری طولانی مدت از والدین در سنین پایین (زیر 2-3 سال نیز) حتی به شکل سرکار رفتن والدین می تواند این باور را به کودک القا کند که مادر یا پدر او را ترک کرده و بر نمی گردد.
